The long-awaited “roadmap” for U.S. public diplomacy has finally emerged fromUndersecretary of State Judith McHale’s office, and it is a stunning disappointment.

It is so lacking in imagination, so narrow in its scope, and so insufficient in its appraisal of the tasks facing U.S. public diplomats that it is impossible to understand why its preparation took so many months.

U.S. public diplomacy has remained in the doldrums even with Barack Obama at the helm. That doesn’t appear to be changing. The “strategic imperatives” laid out in this plan are tired bromides: “shape the narrative; expand and strengthen people-to-people relationships; combat violent extremism; better inform policy-making; deploy resources in line with current priorities.” Wow.

These are all good things, but they hardly represent the “strategic approach for the 21st century” that this document claims to be. Only occasionally in the plan are there ideas that represent any change in direction from the meandering and archaic tactics that have hamstrung America’s recent relationship with much of the rest of the world. For instance, making “American Centers” accessible, rather than burying them within fortified embassies, makes good sense, but it provides a mere glimmer when U.S. public diplomacy needs a huge spotlight.

The document says this framework “is the first phase of a process for developing a detailed strategic plan for Public Diplomacy.” But if the detailed plan is to be based on this framework, why bother? For those of us who had hoped that the Obama administration would bring new vitality and decisiveness to public diplomacy, the approach taken by the State Department is terribly deflating.

In his speech in Cairo last June, President Obama showed that he appreciates the need for the United States to create new relationships with the rest of the world. The State Department should be translating the President’s vision into policy. Nothing in the new plan addresses the need for public diplomacy to worry less about branding and more about service; to step away from Cold War-style monologue and embrace a comprehensive plan for interactive communication; to shift from a Middle East-centric public diplomacy to a more balanced global outlook; to realistically employ public diplomacy as an antiterrorism tool; and to reach out to diasporic populations and virtual states.

In his Cairo speech, President Obama said: “It is easier to blame others than to look inward. It is easier to see what is different about someone than to find the things we share. But we should choose the right path, not just the easy path.”

In those words is more common sense about public diplomacy than can be found in the entire “strategic framework” the State Department has produced. The Secretary of State should tell her department to start over and do better.

Newswire – CPD Blog & Blogroll (March 8, 2010)

«Το brand φτιάχνεται από μέσα προς τα έξω. Πρέπει κάθε Ελληνας να αλλάξει προς την ίδια κατεύθυνση». «Να ανακαλύψεις μέσα στη χώρα σου μια καινούργια χώρα» – έτσι το λέει ο Γ. Ολύμπιος. «Αυτό θα ήταν λυτρωτικό και για μας τους ίδιους. Να δώσουμε επιτέλους μια απάντηση στο “τι σημαίνει Ελληνας σήμερα; Τι τον ενδιαφέρει; Τι θέλει να πετύχει;”». Αν αυτό είναι εφικτό, εξαρτάται από τον καθένα μας ξεχωριστά.

Η Καθημερινή (28.2.2010): Το brand name της Ελλάδας σε κρίση, Από τον Ζορμπά στην αμηχανία και στα… λαμόγια,  Πώς μπορεί να αντιστραφεί το κλίμα

Θάνος Π. Ντόκος: “Η διεθνής εικόνα της Ελλάδος” (Η Καθημερινή, 17.2.2010)

“…Είναι απαραίτητο να ξανακερδίσουμε τον αυτοσεβασμό και την υπερηφάνειά μας, κάνοντας μια καινούργια αρχή σε μια σειρά τομέων που αφορούν το μέλλον της χώρας, αλλά και να βελτιώσουμε τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας, διότι αποτελεί άυλο μεν, σημαντικό δε συντελεστή οικονομικής ανάπτυξης αλλά και άσκησης αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής (από μια χώρα με σημαντικά ανοιχτά ζητήματα και σε αναζήτηση περιφερειακού ρόλου). Ο πρώτος στόχος απαιτεί σημαντικές τομές και μεταρρυθμίσεις, με τομείς προτεραιότητας την παιδεία και την αντιμετώπιση της διαφθοράς, ενώ σημαντικές παρεμβάσεις απαιτούνται και στην οικονομία, τη γεωργία, τον τουρισμό και το περιβάλλον. Χρειάζεται επίσης η προβολή των «νησίδων αριστείας», που σαφώς υπάρχουν σε κάθε τομέα, και η προσπάθεια επέκτασής τους για να δημιουργηθεί κάποια στιγμή η απαραίτητη κρίσιμη μάζα.

Προς τα έξω, επείγει η ανάληψη πρωτοβουλιών και η βελτίωση του μηχανισμού προβολής της χώρας. Συνολικά, αποτελεί επιτακτική ανάγκη μια εθνική προσπάθεια αλλαγής νοοτροπίας σύμφωνα με την προτροπή του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι: μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου….”

Η τριμηνιαία επιθεώρηση ¨Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική“  κυκλοφόρησε με ειδικό αφιέρωμα στη Δημόσια Διπλωματία (τεύχος 16). Το ειδικό αφιέρωμα υπό τον τίτλο ¨Είδωλα Κρατών: Δημόσια Διπλωματία, Εθνική Ταυτότητα και Εικόνα¨ επιμελείται ο Βασίλης Καπετανγιάννης.

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει 9 κείμενα υπό τις ενότητες ¨Διαχείριση Εθνικής Ταυτότητας¨, ¨Κύπρος και Ελλάδα¨ και ¨Απόψεις και Θέσεις¨:

Βασίλης Καπετανγιάννης (Εισαγωγή): Δημόσια Διπλωματία, Εθνική Ταυτότητα και Εικόνα

Συνέντευξη με τον Αντώνη Λιάκο: H Eλληνική Eμπειρία, Aποτύπωση της Παγκόσμιας Ιστορίας

Ανδρέας Μακρής: Η πολιτική διάσταση του «Nation Branding» και η περίπτωση της Ελλάδας

Μαρία Φωλά: Η Ελλάδα ως Brand: Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον

Ελένη Τζουμάκα: Η Ελληνική Πρόταση Πολιτισμού

Λαμπρινή Κολτσίδα: Οι Νεοελληνικές Σπουδές στο Εξωτερικό

Keith Dinnie & Μαρία Φωλά: Κύπρος – Ένα νησί με άπειρες δυνατότητες. Αγαπήστε το!

Νίκος Βλαχάκης: Δημόσια Διπλωματία της Ελλάδας στη ΝΑ Ευρώπη και Τουρκία

Έφη Παπαχρήστου: Δημόσια Διπλωματία – Νέο επιστημονικό πεδίο

Σταύρος Σταθουλόπουλος: Η Ελληνική Δημόσια Διπλωματία – Προβλήματα και επιλογές

• Eπιθεώρηση “Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική”: ΔΕΛΤΙΟ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ

Δείτε επίσης: Η Ελληνική Δημόσια Διπλωματία - Προβλήματα και Επιλογές,  H Δημόσια Διπλωματία της Ελλάδας – Εισηγήσεις της Ένωσης Ακολούθων Τύπου

Spain’s Foreign Minister Miguel Angel Moratinos recalled this week that it had been said of the previous U.S. administration that what American diplomacy needed was “regime change”. Europeans, meanwhile, he said, simply needed “a regime”.

America got its regime change with President Barack Obama, Moratinos explained this week, while Europeans got a new regime with the Lisbon treaty, a document that is supposed to help bolster the EU on the world stage and creates a more powerful foreign policy chief for the bloc.

The question now is whether the EU, a group of 27 nations and 500 million people that has consistently punched below its weight in foreign affairs even as its economic influence grows, will be bold enough to seize the opportunity Lisbon presents to make it presence fully felt in the world.

Europhiles have argued for years about the need for Europeans to back their ability to exert “soft power” through aid and trade with a united approach to international diplomacy backed by credible “hard power”, or military capability (Reuters, January 21, 2010).

Read the full text

Βασίλης Καπετανγιάννης, Συμβουλές προς τον Ηγεμόνα μιας απολύτως αναντικατάστατης ηγετικής χώρας, The Athens Review of Books, τεύχος 3, Ιανουάριος 2010

“Παρά το γεγονός ότι η Αμερική παραμένει «το αναντικατάστατο έθνος» (“the indispensable nation”),  εν τούτοις η σημερινή πραγματικότητα επιτάσσει τη δημιουργία «συμμαχιών ισχύος» με άλλες χώρες,  ως «αναντικατάστατων εταίρων», σε μια «αμοιβαία αναντικαταστασιμότητα» (“mutual indispensability”), την κεντρική επιχειρησιακή ιδέα ισχύος στον 21ο αιώνα («ή θα κολυμπήσουμε μαζί ή θα πνιγούμε χωριστά»)…”

Congressional Research Service: U.S. Public Diplomacy: Background and Current Issues

“…A number of challenges and questions currently affect the future of U.S. government communications with foreign publics… Determining public diplomacy roles, responsibilities, and coordination procedures among civilian and military actors has therefore become a central issue. In addition, with the rise and rapid evolution of Internet communications, the U.S. government must determine how to effectively communicate with foreign publics in an increasingly complex, accessible, and democratized global communications environment…”