Congressional Research Service: U.S. Public Diplomacy: Background and Current Issues

“…A number of challenges and questions currently affect the future of U.S. government communications with foreign publics… Determining public diplomacy roles, responsibilities, and coordination procedures among civilian and military actors has therefore become a central issue. In addition, with the rise and rapid evolution of Internet communications, the U.S. government must determine how to effectively communicate with foreign publics in an increasingly complex, accessible, and democratized global communications environment…”

Approaching the end of his first year as president, Barack Obama has taken a bold step in deciding to increase the number of American troops in Afghanistan to over 100,000. Critics on the left point out that the Korean War crippled Harry Truman’s presidency, just as the Vietnam War defined Lyndon Johnson’s administration. Obama thus risks becoming the third Democratic president whose domestic agenda will be overshadowed by a difficult war.

But critics on the right have complained that Obama’s approach to foreign policy has been weak, too apologetic, and overly reliant on soft power. They worry about Obama’s promise to begin withdrawing American troops from Afghanistan 18 months after the surge.

Obama inherited a fraught foreign policy agenda: a global economic crisis, two difficult wars, erosion of the nuclear non-proliferation regime by North Korea and Iran, and deterioration of the Middle East peace process. Obama’s dilemma was how to manage this difficult legacy while creating a new vision of how Americans should deal with the world (By Joseph Nye, Sunday Times, 13 December 2009)

Read the full article

Σε πρόσφατη εισήγησή του (Enabling Public Diplomacy Field Officers to Do Their Jobs, The Public Diplomacy Council – www.publicdiplomacycouncil.org, 2008) ο William Rugh, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Υεμένη και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αναφέρεται στο ζήτημα της αποτελεσματικότερης οργάνωσης των μονάδων δημόσιας διπλωματίας στις διπλωματικές αποστολές της χώρας του υπογραμμίζοντας τη σημασία των δεξιοτήτων και της υπηρεσιακής κατάστασης των αρμοδίων στελεχών (Public Diplomacy Officers).

Η εισήγηση αναφέρεται εκτενώς στις κύριες διαφορές του επαγγελματικού πεδίου των Public Diplomacy Officers από αυτό των υπολοίπων διπλωματικών υπαλλήλων:

• Οι διπλωματικοί υπάλληλοι εν γένει έχουν ως κύρια αποστολή τους χειρισμούς που αφορούν στην εξωτερική πολιτική ενώ οι Public Diplomacy Officers οφείλουν να δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην παρουσίαση όλων των πλευρών της αμερικανικής κοινωνίας, πολιτικής και πολιτισμού.
• Οι διπλωματικοί υπάλληλοι εν γένει συνομιλούν κυρίως με τους επίσημους εκπροσώπους των χωρών διαπίστευσής τους, ενώ οι Public Diplomacy Officers είναι σε διαρκή επαφή με παράγοντες από τους χώρους των ΜΜΕ, του πολιτισμού, και της ακαδημαϊκής κοινότητας.
• Οι διπλωματικοί υπάλληλοι εν γένει χειρίζονται κυρίως υποθέσεις που απαιτούν έναν ορισμένο βαθμό εμπιστευτικότητας (αναπτύσσουν δεξιότητες διαπραγματευτή και είναι συνήθως πολύ επιφυλακτικοί στον ανοικτό διάλογο και την επικοινωνία με ξένα κοινά), ενώ οι Public Diplomacy Officers διαχειρίζονται ανοικτές πληροφορίες και δεν κινούνται στο πλαίσιο μιας κουλτούρας του απορρήτου.
• Οι Public Diplomacy Officers σε αντίθεση με τους διπλωματικούς υπαλλήλους εν γένει, αποκτούν μια κουλτούρα διαλόγου με τα ξένα κοινά μέσα από τις ρουτίνες εργασίας τους: οργάνωση επαφών, συνεντεύξεων, διαλέξεων, προγραμμάτων εκπαιδευτικών ανταλλαγών, διαμόρφωση περιεχομένου ιστοτόπων, εκπροσώπηση στα ΜΜΕ κλπ.
• Σε ό,τι αφορά το ευρύτερο κοινό της χώρας αποστολής, οι Public Diplomacy Officers προτιμούν να χτίζουν στέρεες σχέσεις εμπιστοσύνης, ενώ οι διπλωματικοί υπάλληλοι εν γένει ενδιαφέρονται κυρίως να ανακοινώνουν πλευρές της πολιτικής που διαχειρίζονται.

Ο Rugh τονίζει ότι οι διακριτές επαγγελματικές ικανότητες των Public Diplomacy Officers δεν υποστηρίζονται επαρκώς στο υπάρχον οργανωτικό πλαίσιο των διπλωματικών αποστολών της χώρας του. Αποδέχεται την ορθολογικότητα της υπαγωγής της United States Information Agency (αυτόνομης έως το 1999 υπηρεσίας διεθνούς πληροφόρησης των ΗΠΑ) στο Στειτ Ντιπάρτμεντ εφόσον αυτή όντως εγγυάται μεγαλύτερη συνοχή της άσκησης της δημόσιας διπλωματίας με την εξωτερική πολιτική, πλην όμως υπογραμμίζει ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια ενίσχυσης των ιδιαίτερων δεξιοτήτων και της θέσης των Public Affairs Officers εντός των διπλωματικών αποστολών.

Η εισήγηση καταλήγει σε προτάσεις για (α) τη σύσταση νέας διοικητικά αυτοτελούς υπηρεσίας δημόσιας διπλωματίας εντός του Στειτ Ντιπάρτμεντ με αυξημένες αρμοδιότητες, (β) την ενίσχυση της εκπαίδευσης των Public Diplomacy Officers σε θέματα αμερικανικού πολιτισμού, κοινωνίας και πολιτικής, αλλά και ξένων γλωσσών και νέων τεχνολογιών επικοινωνίας, και (γ) την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων και της σχετικής αυτονομίας δράσης των μονάδων δημόσιας διπλωματίας στις διπλωματικές αποστολές των ΗΠΑ.

Δείτε επίσης: H Κατάρτιση Στελεχών Δημόσιας Διπλωματίας στις ΗΠΑ, Εκπαίδευση στη Δημόσια Διπλωματία – Πρόταση για Νέο Πρόγραμμα Σπουδών στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, H Δημόσια Διπλωματία της Ελλάδας – Εισηγήσεις της Ένωσης Ακολούθων Τύπου

The American Studies Seminar in Athens promote the study of the United States through a multidisciplinary approach, and provide opportunities for university students and young professionals to discuss political, social, economic and cultural issues of concern to the U.S. and the world. The Seminars are open to graduate and undergraduate students, and young professionals.  Upon completion of the Seminar and successful completion of the exam, participants will be awarded a certificate.

The American Studies Seminar in Athens (“Remembering the 1960s”) will take place from March 30-April 10, 2009 at the downtown campus of the American College in Greece (6-8 Xenias Street in Plateia Mavili).  It is organized by the Institute of International Relations of Panteion University, the American College in Greece – Deree, and the U.S. Embassy. If you would like to participate in this Seminar, please contact Ms. Maria Deca at the Institute of International Relations (210-331-2325 or deca@idis.gr.)  Applications are due by March 13, 2009. 

Obama’s first days inspire great hope of social and economic renewal but can America afford the promise he embodies? Living as I do in an extended Rooseveltian-Democrat family, in the heavily Democratic state of Connecticut, in the overwhelmingly Democratic city of New Haven, and teaching at undoubtedly liberal Yale University, I had no surprise in witnessing the steadily expanding family excitement as the Obama campaign unfolded. There were also no surprises when, in our local soup kitchen the day after the election, the predominantly African-American clientele was exhilarated, walking around the room and slapping each other’s fists. “You know, prof,” one of them told me, “I made my three young sons watch television all evening long. It was history. I wanted them to talk about this night in 2050.” So they will.

But I was surprised when I sensed that this excitement had filtered across the aisles to my Republican friends. This was partly relief at seeing George Bush and Dick Cheney go and embarrassment at their policies, but it was clearly more than that. One friend, a lifelong Republican with two sons serving in the military, told me he had never been so excited in his life as he was at Obama entering the White House. There is a massive manifestation of human hope that one man can somehow pull this country, and the world outside, out of our present, frightened, battered state. The hope is so manifest because the anxiety is so profound. I have not seen such febrile excitement, whether among my Yale undergraduates or the denizens of the soup kitchen, since I arrived here from Britain 25 years ago (By Paul Kennedy, The Times, January 25, 2009).

Read the full article 

Until Bush, the U.S. always knew military force alone wasn’t enough, even for a superpower. As it rediscovers this truth under Obama, some see an opportunty for a grand unified theory in foreign policy: “The rest of the world knows that the U.S. is the big kid on the block, and that this will likely remain the case for years to come. But our staying power has a great deal to do with whether we are perceived as a bully or a friend. Humility increases America’s greatness, it does not weaken it.” – U.S. vice-president Joe Biden, 2008

Barack Obama’s administration will be taking a “smart-power” approach to foreign policy. Just the phrase is comforting to a world fed up with recent U.S. “hard power” military strategy, where all relationships were subsumed into a with-us-or-against-us mindset. But what exactly is it? Smart power is the integration of hard and soft power, maintaining military strength while using persuasion and example to seed democracy, human rights and other Western ideas throughout the world. Diplomacy will again be the focus, Hillary Clinton said at her secretary of state confirmation hearings, but she’ll use “the full range of tools at our disposal – diplomatic, economic, military, political, legal, and cultural – picking the right tool, or combination of tools, for each situation.” (The Star.com, January 24, 2009).

Read the full article

The United States is embracing social networks and other Web 2.0 tools to win the “war of ideas” with Islamic militants and other extremist groups, a top US policy-maker said Monday…”The best way to achieve our goals in public diplomacy is through a new approach to communicating, an approach that is made far easier because of the emergence of Web 2.0 or social networking technologies…We call our new approach Public Diplomacy 2.0…”  (Agence France Press, December 1, 2008)

Read the full article