Daryl Copeland, Fixing Foreign Ministries Message from Oz,  USC Center on Public Diplomacy, 1.4.2009

Earlier this month, a blue ribbon panel, appointed in 2008 by Australia’s Lowy Institute for International Policy to enquire into that country’s foreign ministry and representational capacity, reported a deep diplomatic deficit and has recommended sweeping reform and major reinvestment. The findings, which include a series of recommendations on public diplomacy, are widely applicable and warrant close inspection.

The short of it, made plain in this and many other studies, is that foreign ministries, and the conventional diplomatic business model which they embody, have not adapted well to the challenges of the globalization era. They are rigid rather than fluid and hierarchic rather than networked, authoritarian rather than innovative, and staffed for the most part by a cadre of employees whose skill sets no longer fill the bill. Too thin on the ground at home, even more severely overstretched abroad, an under-financed diplomatic corps is without the necessary tools or capacity required to respond to the rapidly changing environment in which it operates. The crisis is systemic…

While the Lowy Institute report does not advocate or reflect a complete embrace of the Public Diplomacy-centric perspective, its recommendations are sensible and several merit highlighting:

• Public Diplomacy needs to be integrated with all stages of international policy development and implementation, not just in the foreign ministry but across government
• All international policy staff should be trained in Public Diplomacy
• Guidelines restricting diplomatic contact with the media require review
• Missions abroad need more discretionary Public Diplomacy resources and authority
• Major investments are needed in new media (blogs, video sharing, wikis, etc.) Public Diplomacy tools
• Cultural diplomacy should be re-oriented away from elite audiences towards youth, potential leaders and Islamic communities.

Further information on Daryl Copeland and his thinking on diplomacy, development and security in the age of globalization are available at: www.guerrilladiplomacy.com

Π.Κ. Ιωακειμίδης:  Χρειάζονται οι διπλωματικές υπηρεσίες; (“TA NEA” Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007)

Χρειάζονταιοι διπλωματικές υπηρεσίες και οι διπλωμάτες σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο  διεθνές σύστημα; Το ενδιαφέρον ερώτημα εξετάζει σε πρόσφατο τεύχος του το «Τhe Νew Υork Review of Βooks» (τεύχος 11ης Οκτωβρίου 2007) με ένα άρθρο του Β. Urquhart (πρώην αν. γεν. γραμματέα του ΟΗΕ) με τίτλο «Είναι αναγκαίοι οι διπλωμάτες;» («Αre Diplomats Νecessary?»). Το άρθρο αυτό αποτελεί κριτική παρουσίαση σχετικού βιβλίου του Βρετανού διπλωμάτη C. Ross («Ιndependent Diplomat Dispatches from Αn Uncountable Εlite», Concord University Ρress, 2007). Η κεντρική άποψη που εκτίθεται στο βιβλίο είναι ότι οι διπλωματικές υπηρεσίες αποτελούν το κατάλοιπο μιας άλλης εποχής όπου απουσίαζαν τα σημερινά μέσα επικοινωνίας, δίκτυα επαφών, διεθνών οργανισμών όπως ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) κ.ά. Ο συγγραφέας επικρίνει ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που συνοδεύουν το διπλωματικό επάγγελμα και ιδιαίτερα αυτό της «μυστικότητας» που συνοδεύει τη διπλωματική συμπεριφορά και δραστηριότητα. Κατά την άποψή του, η «μυστικότητα» συνιστά στοιχείο που χρησιμοποιείται για τη διατήρηση του κύρους και την προστασία των διπλωματικών υπηρεσιών από οποιαδήποτε κριτική που επιβάλλει η σημερινή δημοκρατική συγκρότηση των πολιτικών συστημάτων και κοινωνιών. Μολονότι είναι γεγονός ότι τα σημερινά δίκτυα επαφών, επικοινωνιών, οργανισμών έχουν αλλάξει δραματικά τις συνθήκες διεξαγωγής/διαχείρισης των διεθνών/διακρατικών σχέσεων, ωστόσο η «διπλωματική μέθοδος» παραμένει- νομίζω- αναντικατάστατη. Και επομένως αναντικατάστατες παραμένουν και οι διπλωματικές υπηρεσίες και οι διπλωμάτες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι διπλωματικές υπηρεσίες δεν θα πρέπει να προσαρμοσθούν στις σημερινές συνθήκες και δεδομένα. Τούτο ισχύει ιδιαίτερα για τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η τελευταία δημιουργεί εντελώς νέο πλαίσιο λειτουργίας και συμπεριφοράς των κρατών-μελών της αλλά και επιβάλλει εντελώς νέα και διευρυμένη agenda για τις διπλωματικές υπηρεσίες. Η ανάγκη προσαρμογής καθίσταται ακόμη εντονότερη μετά τη συμφωνία πάνω στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη (Συνθήκη Λισαβώνας) η οποία, μεταξύ άλλων, προβλέπει τη δημιουργία διπλωματικής υπηρεσίας σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτω από τον Υψηλό Εκπρόσωπο/υπουργό Εξωτερικών της Ε.Ε. Προβλέπει δηλαδή τη δημιουργία ενός κοινού υπουργείου Εξωτερικών σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Η “προστιθέμενη αξία” της διπλωματίας – Θάνος Ντόκος (Το Βήμα, 26/03/2006)

Ποιος θα είναι ο μελλοντικός ελληνικός ρόλος σε μια ενωμένη Ευρώπη που θα συνεχίσει –πιθανότατα– να προχωρά στην κατεύθυνση της διεύρυνσης και εμβάθυνσης; Ποια θα είναι η γεωγραφική και θεματική «εξειδίκευση» της Ελλάδας; Υπάρχουν περιθώρια για την ανάπτυξη μιας ελληνικής «niche diplomacy»; Με άλλα λόγια, ποια θα είναι η ελληνική συνεισφορά και «προστιθέμενη αξία», έτσι ώστε να αυξηθεί η επιρροή της χώρας στο πλαίσιο της ΕΕ; Ποιος θα είναι ο επιδιωκόμενος μεσο-μακροπρόθεσμος περιφερειακός ρόλος της Ελλάδας στις συνεχώς μεταβαλλόμενες περιοχές των Βαλκανίων, της Μεσογείου και Μέσης Ανατολής και της Μαύρης Θάλασσας; Ποια είναι τα συγκεκριμένα ελληνικά συμφέροντα και στόχοι, η ιεράρχηση προτεραιοτήτων, οι τοπικοί μας εταίροι (με έμφαση στην αναδυόμενη «επόμενη γενιά»), τα μέσα για την προώθηση των στόχων μας

Μια ιδέα θα ήταν η σύσταση (άτυπων) ομάδων εργασίας (task forces), με συντονιστικό ρόλο του Υπουργείου Εξωτερικών, και συμμετοχή των Υπουργείων Εθνικής Οικονομίας, Εθνικής Άμυνας, Ανάπτυξης, Τουρισμού και Πολιτισμού, καθώς και του επιχειρηματικού κόσμου. Οι ομάδες αυτές, σε συνεργασία με τις κατά τόπους πρεσβείες, θα αναλάβουν την επεξεργασία και υλοποίηση ενός προγράμματος πολιτικής τόσο βραχυπρόθεσμης, όσο και μεσο-μακροπρόθεσμης ενίσχυσης της ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής παρουσίας και επιρροής σε περιοχές και χώρες υψηλού ενδιαφέροντος. Η υιοθέτηση της ανωτέρω προσέγγισης συνεπάγεται βεβαίως και ορισμένες αλλαγές τόσο στην οργανωτική δομή του Υπουργείου Εξωτερικών και άλλων εμπλεκόμενων υπουργείων, όσο και την σταδιακή επάνδρωσή τους με στελέχη εξειδικευμένα στις προαναφερθείσες χώρες και περιοχές.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο πατώντας εδώ.